jueves, 19 de marzo de 2015

¡Feliz día del padre!

El día de hoy no deja de ser una excusa para decirle a tu padre cosas bonitas, aunque puedas hacerlo durante todo el año. Hoy me voy a dejar arrastrar porque me apetece.

Papá, tengo muchas cosas que agradecerte, pero voy a intentar ser lo más breve posible para no aburrir a los telespectadores. 

Desde que tengo conciencia de vida, sé que te has dejado la piel y mucho más para cuidarme, protegerme y hacerme feliz, pero sé que desde mucho antes, también lo hacías.

Cuando te veo entretener a los niños pequeños, prepararles un bocadillo o llevarlos a coscoletas me siento muy orgulloso de ti, y observándote aprendo a tratar con ellos en el colegio o en el campamento.

Cuando te veo llegar a casa cansado, después de una larguísima jornada laboral, me enseñas a ser responsable, sacrificado y a dar lo mejor de mí siempre que llevo a cabo cualquier trabajo.

Cuando te ríes por cualquier tontería que hago, aprendo a ser feliz siempre y bajo cualquier circunstancia. A que hay que procurar reír siempre y en cualquier situación, en lugar de llorar.

Cuando te pones pesado y me preguntas dónde voy, con quién, me dices que me abrigue más, que te llame al móvil si pasa cualquier cosa, y yo te respondo que síiiiiii, no seas pesado o déjame tranquilo, y tú me devuelves una sonrisa, me das una lección de paciencia y amor incondicional.

Cuando me llevas o me traes del aeropuerto, me lavas el coche por sorpresa, te preocupas por saber cómo me ha ido el día o me preparas la cena, me das más muestras todavía de ese amor altruista que mejor expresan los papás y las mamás.

Por ser un modelo de integridad, de justicia, de honradez, de sacrificio, de bondad...por ser, en definitiva, un espejo en el que debo mirarme y en el que me miro con tal de intentar ser mejor persona cada día. 

Por ser una de las mejores muestras de que se es feliz amando a los demás, haciendo de su felicidad, la tuya.

Porque cada vez que alguien alaba mi forma de ser en realidad te lo está diciendo a ti.

Todos los días son buenos para celebrar que tú eres mi padre y que estás conmigo, pero hoy me ha dado por escribir aquí.

Te quiero, papá.


sábado, 7 de marzo de 2015

El Hontanar

La palabra "hontanar", según la RAE, significa "sitio en el que nacen fuentes o manantiales". No podría estar más de acuerdo. 

Hoy, cuando algunos de los primeros acampados que tuve a mi cargo ya son universitarios o casi, me doy cuenta de cómo ha pasado el tiempo. Y de la cantidad de recuerdos que se entremezclan y que yo a veces no sé ni ordenar cronológicamente. 

Allí, en ese rincón perdido en la montaña, he tenido trato con tantas y tantas personas...Empezaré por esos pequeños acampados que quizá ya no me recuerden, pero que me enseñaron una de las primeras "reglas" del amor: entregarte a los demás. Me dijeron "cánsate, preocúpate, desgañítate, porque soy solo un niño, estoy a tu cargo y solo voy a estar pendiente de mí para divertirme". Y lo hice. En el fondo por puro egoísmo: para recibir un abrazo o una sonrisa, por ver su alegría al encontrar su cantimplora perdida,y por la sensación de que estás haciéndole un bien a alguien, que eres útil, que estás vivo.

Allí, en ese rincón perdido en la montaña, he conocido a personas, entonces compañeros, hoy grandes amigos, que también me enseñaron cosas sobre el amor. Me dijeron "vete a dormir, ya lo hago yo", "¿te ayudo?" y "gracias". De todos y cada uno de los que han pasado por allí, guardo recuerdos inolvidables que han construido una parte de mi vida, que me han moldeado y que estarán conmigo siempre. Porque, para bien o para mal, estas personas han contribuido a que sea como soy y a que sea como seré.

Allí, en ese rincón perdido en la montaña, "nacen fuentes o manantiales", sí, "de amor". Y es que en mayor o menor medida, los que han estado, los que estamos, y los que estarán, somos el caudal que emana del hontanar. 

Un lugar, el Hontanar, que seguirá siendo fuente de amor y nacimiento de manantiales de amor mientras quienes vayamos allí tengamos claro que allí (y en cualquier parte), de lo que se trata, no es más que de ser feliz haciendo felices a los demás. 

Sé que algún día, todavía no sé cuándo, me iré. Pero eso no me entristece, porque significa que algún día, todavía no sé cuándo, volveré.

martes, 24 de febrero de 2015

¡A soñar!

Hoy, que Google nos recuerda que sería su cumpleaños, os dejo con una cita de Rosalía de Castro.
“No importa que los sueños sean mentira, ya que al cabo es verdad que es venturoso el que soñando muere, infeliz el que vive sin soñar”.
¡A soñar!

lunes, 16 de febrero de 2015

Microrrelatos matemáticos 2014

En este enlace podéis encontrar los microrrelatos ganadores y finalistas de 2014, tanto en castellano como en valenciano, de este concurso que organiza la Universidad de Alicante. Aquí tenéis a los ganadores:


En castellano: 



Primer premio


“Veo a mamá y lanzo fantasmas al viento. Formo con barro palabras, recuerdos, ternura. Solamente por su paz heredada vivo” 

Autor: Juan Martín Bächle

Segundo premio

"Fui y salí a mirar tranquila al cálido, verde mar. Sentí profunda esperanza, alegría, abrigando paz al ver amanecer, sola"

Autora: Pilar De la Vega Montero


En valencià:


Primer premi


"Dos i tres i molts corruptes. El fàstic creix més. Poder econòmic, comercial, polític castigats per no ser íntegres"

Autor: Òscar Forner Gumbau

Segon premi

"Era a Roma, i volia escapar-se de petits amors que volen llunyans, enamorats, feliços”

Autora: Andrea García Pons

De los finalistas, los que más me han gustado han sido estos:

“Amó a Lara y quiso dedicarle su último poema. Era dulce, vibrante, impulsivo. Hermosa despedida…”

Autora: Maite Caballero Caballero

“Fui a casa y entré temblando. Su rostro serio, muy tenso, advirtió terribles sucesos. Comprendí que mi fin empezaba aquí”

Autora: María Murcia Sanmartín

“Tot a punt i Jaume, arrecerat al ventre, olora les flors mullades, terrenals... Bressol celestial (per al meu desitjat fill)”

Autora: Rut Tribaldos Martínez



sábado, 7 de febrero de 2015

Silencis


Tres o quatre gotes delatant pluja de nit
filtren el sol per la finestra.
Guaito com reposes nua des dels peus del llit
amb un posat ple de tendresa.

Oh! Quantes nits
acaronant els teus dits febles.
Oh! Quants matins
com el que ara tinc,
tebi com un fil de roba.

Amagats de tanta gent que parla,
teixim certeses amb la mirada.
Som tan lluny d´aquell soroll salvatge,
que ens fem entendre sense paraules.

Dos o tres cabells mandrosos pinten els coixins
amb el color d´aquesta tarda.
Sento com camines pel so dolç del teu vestit
que entre les cuixes et delata.

Oh! Quants matins
entrellaçant-nos com de pedra.
Oh! Quantes nits
com la que ara tinc,
tèbia com la llum d´espelma.

Amagats de tantes veus estranyes,
amb els silencis omplim paisatges.
Allunyats d´aquell soroll tan aspre
ens fem entendre sense paraules.

Tres o quatre gotes delatant pluja de nit...